a a a

Financiële opvoeding is loslaten

30 mei 2013

Author: Marion Weijers,

Het Nibud roept ouders op om te kijken of hun zonen meer financiële verantwoordelijkheid aan kunnen. Als moeder van een zoon van 15 voel ik me aangesproken ... hoe kan ik dat in gang zetten? En wat betekent dat voor mij?

Zonen en dochters

Als het gaat om geld behandelen ouders zonen anders dan dochters, zo blijkt uit het nieuwste Nibud Scholierenonderzoek. Nibud roept ouders op te kijken of hun zonen meer financiële verantwoordelijkheid aankunnen! Ik, als moeder van een zoon van 15, voel me aangesproken.

Mijn zoon redt zich prima

Niet dat mijn zoon niet goed met geld kan omgaan … hij spaart van zijn zakgeld, koopt er een moederdagcadeautje van, en geeft het uit aan dingen die hij belangrijk vindt (bios, gadgets en fastfood). Ook het omgaan met zijn belgeld geeft geen problemen tot nu toe. Zoonlief heeft zelfs een app waarmee hij zijn MB's bijhoudt om te weten hoelang hij deze maand nog kan internetten. Want ja, je moet wel in contact kunnen blijven met de buitenwereld en je vrienden...

Toch maak ik me zorgen

Want hij heeft nog geen enkele interesse in kleedgeld. Terwijl ik vind dat hij ook daarmee moet leren omgaan. Is dat alleen mijn zorg?

In gesprek met mijn zoon:

'Shoppen? Geen tijd hoor. Ik heb geen kleding nodig!' 'Ik heb geen zin om naar de stad te gaan. Kun jij niet gaan of via de webwinkel bestellen?' 'Mag ik het kleedgeld ook besteden voor een nieuwe laptop?'Nee, natuurlijk mag het kleedgeld niet besteed worden aan een laptop. Het is gelabeld geld, omdat een kind daardoor leert dat er vaste lasten bestaan en er niet alleen maar geld uitgegeven kan worden aan leuke dingen… Maar toch laat het me niet los. Ligt het misschien aan mij? Bemoeder ik hem te veel?

In gesprek met andere moeders:

'Heel herkenbaar! Ik probeer er altijd een gezellig uitje van te maken samen, om mijn zoon mee te krijgen.' 'De mijne vindt het nog steeds prima wat ik voor hem koop.' 'Ik vind het wel fijn zo, want dan heb ik nog steeds invloed op wat hij draagt'.

Maar hij kan meer!

Gelukkig herkenning bij lotgenoten! Maar tegelijkertijd: ik weet dat hij meer financiële verantwoordelijkheid aankan. Ik weet ook, dat ik in mijn lunchpauze geregeld iets aan kleding voor hem koop. Hij hoeft nooit mis te grijpen in zijn kledingkast! Een noodzaak om nieuwe kleren te gaan kopen is er dan ook niet… Hoe kom ik er nu achter of mijn zoon er nog echt niet aan toe is of dat het een kwestie van gemakzucht is? De enige manier om daar achter te komen is... starten met kleedgeld!

We starten met kleedgeld

Ok, die hobbel is genomen. Maar hoeveel? Kijkend naar wat ik het afgelopen half jaar aan kleding voor hem heb uitgegeven, kom ik op een gemiddelde van 40 euro per maand. Het zal me niets extra’s kosten, als ik hem dat bedrag maandelijks zou overmaken. Op voorwaarde natuurlijk, dat ik geen kleding meer voor hem ga kopen, want dan ben ik veel duurder uit! Ik weet dat dit verstandig is, maar gevoelsmatig merk ik dat het een lastig te nemen hobbel is.  Als zorgzame moeder, die soms doorschiet in teveel zorgen voor en bemoederen, zal het een hele uitdaging zijn om los te laten.  Er doemen allerlei scenario's op: wat als hij met kapotte kleren rond gaat lopen? Wat als hij niets meer heeft om aan te trekken?

Loslaten...

Natuurlijk zal er dan pas iets bij hem gaan veranderen. Als ik geen kleding meer voor hem koop, komt er een moment dat hij mis grijpt in zijn kledingkast. Dan pas zal hij zich bewust worden, dat hij zelf iets moet gaan doen: Het kleedgeld gaan besteden!

Stiekem hoop ik dat hij nog regelmatig bij mij om hulp komt vragen. 'Waar kan ik het best sokken  of t shirts kopen?' Dan kan ik nog even moederen, totdat hij (financieel) zelfstandig de deur uit gaat...

Contact

Bel: 030 - 23 91 350 (9 - 13 uur)


Nibud nieuwsbrief Altijd op de hoogte met de Nibud-nieuwsbrief!